Forgotten Tales RPG

Analiza autorstwa Appcrazy

Forgotten Tales RPG to jedna z tych gier, które najlepiej sprawdzają się wtedy, gdy chcesz na chwilę wejść do świata fantasy, ale nie masz ochoty instalować rozbudowanej produkcji zajmującej mnóstwo miejsca i wymagającej długiego przygotowania. Zainstalowałem ją z myślą o krótkich sesjach i szybko zauważyłem, że jej największą zaletą nie jest efektowna oprawa, lecz prosty pomysł: bierzesz do ręki telefon i zaczynasz przygodę RPG bez opłat za sam dostęp do gry.

To fabularna gra fantasy od DM Studio, dostępna za darmo. W Google Play cieszy się średnią oceną 4,0 na podstawie około 17 tysięcy ocen, a liczba instalacji przekroczyła milion. Te liczby nie oznaczają, że spodoba się każdemu, ale pokazują, że nie jest to niszowy eksperyment, o którym szybko zapomniano. W moim odczuciu Forgotten Tales ma charakter starszej, bardziej bezpośredniej gry RPG: mniej prowadzi za rękę, a więcej pozostawia graczowi.

Jak Forgotten Tales sprawdza się na wspólnym urządzeniu

Najciekawszy domowy scenariusz wygląda tak: jedna osoba ma telefon lub tablet, z którego korzystają także inni domownicy, a każdy chce czasem zagrać w coś innego. W takim układzie ta gra może być dobrym wyborem na krótkie, osobne sesje fantasy. Nie potrzebuje rozbudowanej otoczki, żeby rozpocząć przygodę, więc łatwo przekazać urządzenie komuś innemu po zakończeniu własnej partii.

Nie traktowałbym jej jednak jak gry do wspólnego grania przy jednym ekranie. To doświadczenie dla pojedynczego gracza, dlatego koordynacja w domu polega raczej na ustaleniu, kto i kiedy korzysta z urządzenia, niż na prowadzeniu jednej drużyny przez kilka osób. Jeśli rodzic, rodzeństwo albo partner chce zachować własny postęp, warto od początku rozdzielić korzystanie z gry i nie zakładać, że jedna postać będzie wygodna dla wszystkich.

To ważna różnica w porównaniu z prostymi grami logicznymi lub zręcznościowymi, które można przekazywać sobie po jednej rundzie. W RPG decyzje mają ciąg dalszy. Ktoś może rozpocząć zadanie, zmienić wyposażenie albo obrać inną drogę, a kolejna osoba nie będzie już miała identycznego punktu wyjścia. Dlatego Forgotten Tales lepiej działa jako gra „na zmianę”, z jasno ustalonym właścicielem postaci, niż jako wspólny projekt całego gospodarstwa domowego.

Co warto ustalić przed rozpoczęciem

Przy wspólnym telefonie zacząłbym od bardzo praktycznej zasady: jedna osoba prowadzi jedną postać i nie podejmuje decyzji za pozostałych. Brzmi banalnie, ale w grze fabularnej właśnie takie drobiazgi decydują o tym, czy po kilku dniach nadal chce się wracać do przygody. Jeśli ktoś tylko „sprawdza grę” na cudzym urządzeniu, lepiej ograniczyć się do krótkiego oglądania początkowych możliwości, zamiast od razu zmieniać ważne elementy rozgrywki.

Reklamy

Drugą dobrą praktyką jest zapamiętanie, kto ostatnio korzystał z gry i na jakim etapie zakończył sesję. Nie zakładałbym automatycznie, że aplikacja sama rozwiąże wszystkie problemy związane z wieloma użytkownikami. Przy wspólnym urządzeniu trzeba zachować zwykłą ostrożność: nie kasować danych gry bez upewnienia się, że nie należą do innej osoby, i nie wykonywać zakupów bez zgody właściciela urządzenia.

W wersji 4.13.4 gra wymaga systemu Android 6.0 lub nowszego. To istotne przy starszym telefonie przekazywanym w rodzinie. Sama obecność gry w sklepie nie gwarantuje, że każdy wysłużony sprzęt będzie odpowiedni, więc przed planowaniem wspólnego korzystania sprawdziłbym system i ogólną sprawność urządzenia. Na wolniejszym telefonie nawet nieskomplikowana gra może być mniej wygodna, zwłaszcza gdy kilka osób czeka na swoją kolej.

Zajrzyj na naszego bloga

Granice konta i zakupów

Forgotten Tales można pobrać i uruchomić bez płacenia za samą grę, ale zawiera zakupy w aplikacji. Jeśli rozliczasz je przez Google Play, ceny mieszczą się w zakresie od 6,19 zł do 54,99 zł. W domu, gdzie z jednego urządzenia korzysta dziecko i dorosły, to wystarczający powód, żeby wcześniej ustalić prostą granicę: żadnych zakupów bez pytania właściciela konta.

Nie widzę sensu kupowania czegokolwiek tylko po to, aby sprawdzić, czy gra w ogóle odpowiada danej osobie. Najpierw poświęciłbym czas na poznanie jej tempa i stylu. Dopiero później można ocenić, czy dodatkowy wydatek rzeczywiście rozwiązuje konkretny problem, czy tylko przyspiesza coś, co i tak można zrobić spokojniej podczas normalnej gry. To szczególnie ważne przy wspólnym urządzeniu, bo zakup przypisany do jednego konta może stać się źródłem nieporozumień.

Wspólne korzystanie nie powinno też oznaczać wspólnego udostępniania danych logowania. Jeśli telefon należy do jednej osoby, pozostali domownicy mogą zagrać tylko w granicach ustalonych przez właściciela. Ja potraktowałbym to podobnie jak pożyczanie książki z zakładką: można czytać, ale nie należy zmieniać cudzych notatek ani wyrzucać zaznaczonych stron.

Tempo gry i organizacja krótkich sesji

Forgotten Tales najlepiej pasuje do osoby, która lubi samodzielnie decydować, co robi dalej, zamiast oczekiwać nieustannego prowadzenia za rękę. W praktyce oznacza to, że przed oddaniem telefonu komuś innemu dobrze jest zakończyć sesję w spokojnym momencie, a nie w środku wyboru. Dzięki temu następny gracz nie musi odgadywać, co poprzednik miał na myśli.

Moim zdaniem pomocny jest prosty domowy zwyczaj: po każdej sesji powiedzieć jednym zdaniem, co zostało zrobione i jaki jest najbliższy cel. Nie chodzi o tworzenie szczegółowego dziennika, lecz o zachowanie ciągłości. W grze RPG taka krótka informacja potrafi oszczędzić więcej czasu niż chaotyczne klikanie po powrocie do aplikacji.

To również jeden z mniej oczywistych atutów gry na wspólnym urządzeniu. Jej fabularny charakter może zachęcać do rozmowy: jedna osoba opowiada, jak rozwiązała problem, a druga wybiera inną drogę podczas własnej sesji. Nie jest to tryb kooperacji, ale może powstać przyjemna forma porównywania decyzji. Trzeba tylko pilnować, aby podpowiedzi nie zamieniły się w odbieranie komuś własnej przygody.

Wiek, zaufanie i odpowiedni odbiorca

Gra ma oznaczenie PEGI 7, więc została zaklasyfikowana jako odpowiednia od siódmego roku życia. Dla mnie to jednak punkt wyjścia, a nie automatyczna rekomendacja dla każdego dziecka. W przypadku młodszych graczy liczy się nie tylko temat fantasy, lecz także to, czy potrafią samodzielnie podejmować decyzje, pamiętać o granicach zakupów i zaakceptować, że postęp na wspólnym urządzeniu może być związany z konkretną osobą.

Jeśli dziecko gra na telefonie rodzica, ustaliłbym jasne zasady jeszcze przed uruchomieniem. Powinno wiedzieć, czy może grać tylko w określonych porach, czy wolno mu zmieniać wyposażenie, oraz do kogo należy postać. Nie zakładałbym, że sama obecność oznaczenia PEGI rozwiązuje kwestie dojrzałości i odpowiedzialności. Zaufanie działa tu lepiej niż ciągłe naprawianie skutków przypadkowych decyzji.

Gra może być ciekawa dla starszego dziecka, nastolatka albo dorosłego, który lubi fantasy, ale nie chce od razu wchodzić w wielką, wieloosobową produkcję. Jeżeli jednak ktoś oczekuje bardzo kolorowej oprawy, rozbudowanych animacji i natychmiastowej nagrody po każdym ruchu, może odebrać ją jako zbyt spokojną lub staroświecką. Ja właśnie tę prostotę uznałem za część jej charakteru, ale wiem, że dla innych będzie ograniczeniem.

Co odróżnia ją od typowych alternatyw RPG

W porównaniu z popularnymi mobilnymi RPG nastawionymi na walkę w czasie rzeczywistym Forgotten Tales wydaje się bardziej skupiona na samej przygodzie niż na widowisku. Nie wybierałbym jej, gdy zależy mi na szybkich pojedynkach, rywalizacji z innymi graczami albo ciągłym odblokowywaniu efektownych elementów. W takich sytuacjach lepsza będzie produkcja zaprojektowana wokół akcji lub rozgrywki sieciowej.

Z drugiej strony, w porównaniu z prostymi grami fantasy, które sprowadzają się do klikania kolejnych nagród, tutaj łatwiej poczuć, że decyzje mają znaczenie dla przebiegu sesji. To nie jest tytuł, który instalowałbym wyłącznie po to, żeby zabić trzy minuty w kolejce. Bardziej odpowiada mi jako gra na spokojny wieczór, podróż albo przerwę, podczas której chcę skupić się na jednym świecie zamiast przeskakiwać między krótkimi zadaniami.

Warto też odróżnić ją od rozbudowanych RPG konsolowych i komputerowych. Tam zwykle otrzymujemy większy budżet audiowizualny, bardziej rozbudowane systemy oraz wygodniejsze sterowanie. Forgotten Tales nie próbuje konkurować z nimi skalą. Jej przewaga polega na dostępności i prostszym wejściu: można potraktować ją jako samodzielną przygodę na telefonie, bez oczekiwania, że zastąpi pełnowymiarową produkcję.

Praktyczne sposoby korzystania w domu

Najlepszy model, jaki sprawdziłem, to krótkie, oddzielne sesje jednej osoby. Na przykład rodzic może zagrać wieczorem, a następnego dnia nastolatek korzysta z urządzenia, ale tylko po zakończeniu poprzedniej partii i bez zmieniania cudzych decyzji. Taki rytm ogranicza konflikty, a jednocześnie pozwala każdemu zachować własne tempo.

Drugi model to „wspólna opowieść bez wspólnego sterowania”. Jedna osoba gra, druga obserwuje i komentuje, ale decyzję podejmuje właściciel postaci. To dobre rozwiązanie dla dziecka, które dopiero poznaje gry fabularne, albo dla rodzica chcącego pomóc bez przejmowania całej zabawy. W ten sposób można wyjaśnić konsekwencje wyborów, nie zamieniając gry w lekcję według jednego słusznego scenariusza.

Trzeci model sprawdzi się podczas podróży: jedna osoba gra offline lub w dogodnym momencie, a po zakończeniu opowiada reszcie, co wydarzyło się w jej przygodzie. Nie nazwałbym tego pełną grą rodzinną, ale właśnie takie rozmowy sprawiają, że tytuł może mieć większą wartość niż zwykły czasoumilacz. Warunek jest prosty: wszyscy muszą akceptować, że każda postać i każda sesja należą do konkretnego gracza.

Moja praktyczna wskazówka jest taka, aby nie zaczynać od długiego grania tylko dlatego, że gra jest darmowa. Najpierw sprawdziłbym, czy sposób prowadzenia przygody odpowiada wszystkim użytkownikom urządzenia. Jeśli po pierwszej sesji ktoś czuje się zagubiony, nie musi to oznaczać, że robi coś źle; być może po prostu oczekuje bardziej bezpośredniego interfejsu albo szybszego tempa.

Gdzie pojawia się tarcie

Największym ograniczeniem jest dla mnie brak naturalnego dopasowania do grupowego korzystania. Gra może stać się domowym tematem rozmów, ale nie zastąpi tytułu stworzonego do wspólnej zabawy. Gdy kilka osób chce jednocześnie wpływać na przebieg wydarzeń, szybko pojawia się pytanie, czyja decyzja jest ważniejsza. Wtedy lepiej wybrać grę z prawdziwym trybem współpracy.

Drugie ograniczenie dotyczy oczekiwań wobec darmowego modelu. Sam fakt, że można rozpocząć bez opłaty, jest wygodny, ale obecność zakupów w aplikacji wymaga rozsądku. Nie traktowałbym ich jako obowiązkowego elementu pierwszego kontaktu. W domu z dziećmi szczególnie ważne jest, aby osoba korzystająca z urządzenia rozumiała, że przycisk zakupu nie jest kolejnym zwykłym elementem rozgrywki.

Trzecia rzecz to wiek technologiczny telefonu. Minimalny Android 6.0 nie oznacza, że każdy sprzęt spełniający ten warunek zapewni identyczny komfort. Na starszym urządzeniu mogą przeszkadzać ogólna powolność, zużyta bateria albo mały ekran. Jeśli gra ma być używana przez kilka osób, wygoda urządzenia staje się jeszcze ważniejsza, bo nikt nie chce czekać na telefon, który ledwo radzi sobie z codziennymi zadaniami.

Dla kogo to dobry wybór

Poleciłbym Forgotten Tales osobie, która szuka darmowego RPG fantasy na Androida i lubi spokojniejsze, bardziej samodzielne odkrywanie gry. To także sensowna propozycja dla kogoś, kto chce sprawdzić, czy mobilne RPG w ogóle mu odpowiada, bez zaczynania od kosztownej produkcji. Dobrze pasuje do gracza, który potrafi zaakceptować prostsze podejście i nie potrzebuje stałej rywalizacji.

W domu poleciłbym ją przede wszystkim jako grę indywidualną na wspólnym urządzeniu, z jasno rozdzielonymi postaciami i czasem korzystania. Może stać się pretekstem do rozmów o wyborach i fabule, ale tylko wtedy, gdy domownicy respektują swoje decyzje. Dla dziecka w wieku objętym oznaczeniem PEGI 7 potrzebne są dodatkowo zasady dotyczące zakupów i korzystania z telefonu.

Odradziłbym ją komuś, kto chce grać ze znajomymi w czasie rzeczywistym, oczekuje bardzo nowoczesnej oprawy albo nie lubi gier wymagających cierpliwości. Nie będzie też najlepsza dla rodziny szukającej jednej aplikacji, w której wszyscy mogą równocześnie sterować wspólną drużyną. W tych przypadkach lepsza będzie gra kooperacyjna albo bardziej dynamiczne RPG.

Werdykt dla gospodarstwa domowego

Po własnym sprawdzeniu widzę Forgotten Tales jako skromną, ale interesującą grę fabularną, która zyskuje wtedy, gdy pozwoli się jej być tym, czym jest: mobilną przygodą fantasy do samodzielnego odkrywania. Nie oferuje rozwiązania wszystkich problemów związanych ze wspólnym urządzeniem i nie należy udawać, że oznaczenie PEGI zastępuje domowe zasady. Jej wartość zależy od tego, czy użytkownicy potrafią rozdzielić postęp, czas i odpowiedzialność za zakupy.

Wersja 4.13.4, darmowy dostęp oraz wymaganie Androida 6.0 sprawiają, że łatwo dać jej szansę na zgodnym urządzeniu. Do tego dochodzi ocena 4,0 i ponad milion instalacji, które sugerują, że gra znalazła własną publiczność, choć nie są gwarancją osobistych wrażeń. Ja wróciłbym do niej wtedy, gdybym chciał spokojniejszego fantasy bez presji wspólnej rywalizacji.

Najważniejsza rada: potraktuj Forgotten Tales jako osobną przygodę każdego gracza, a nie jako wspólny zapis całego domu. Przy takim podejściu łatwiej uniknąć przypadkowego nadpisania decyzji, nieporozumień i nieplanowanych wydatków. Jeśli tego właśnie szukasz, darmowe RPG od DM Studio może być przyjemnym dodatkiem do telefonu. Jeśli natomiast priorytetem jest wspólna gra, szybka akcja albo rozbudowana oprawa, warto rozejrzeć się za innym typem mobilnego RPG.